اون بعد از ظهري كه رفتيم " خانه هنرمندان " يادت هست ؟ كوبيديم رفتيم اونجا كه تو ساندويچ پنير و جوانه بخوري . بعد يك ورق درآوردم و كارهايي كه دوست داشتيم انجام بديم رو نوشتم . ري كاوري ! يادت هست كه ؟ چهارشنبه هر كاري كردم نتونستم باهات تماس بگيرم . مي‌خواستم ببينمت . حتي رفتم پژوهشكده فكر مي‌كردم اونجايي . دربان گفت امروز اينجا ساعت چهار تعطيل شده . بعد رفتم تئاتر شهر . تو محوطه داشتن  نمايش عروسكي اجرا ‌مي‌كردن .  جدول سالن هاش رو ديدم براي امروز كه جمعه باشه يكي پيدا كردم كه باهم بريم . شب ِش كه زنگ زدي هنوز نرسيده بودم خونه . دلم يهو خواست از همون پشت گوشي بغلت كنم . صداي بوق انقدري بودكه نمي‌شد فهميد چي مي‌گي با اين حال صدات خسته بود خسته تر از من . ديروز هم دلم ميخواست بهت زنگ بزنم اما نزدم . امروز اما هي  زنگ زدم كه  بگم بريم اون تئاتري كه ديدم اما يا خاموش بودي يا آنتن نمي‌دادي . خيلي وقت ِ كه دلم برات تنگ شده . نمي‌دوني وقتي از خانم جونت كه حرف مي‌زدي جدا حسوديم مي‌شد بهش . به اينكه چقدر راحت براش وقت مي‌گذاري . حس زنانگي ديگه چي كارش كنم ؟ وضع خونه رو هم كه ميدوني چطوره . امروز مامان َ م بلاخره فهميد و به زبون آورد كه من براش به اندازه نوه سه ساله ش هم فايده ندارم ! سودي هم گير داده كه چند تا آرايشگاه ديدم كه با هم بريم ! فك كن . جدا يعني دو درصد !!  حس اين چند وقته ام  رو كه ميدوني . اووو راستي خيلي دلم ميخواست اين سوژه جديدي رو  كه به كلكسيون چفت و لوك و لنگ و خنگ و كر و لال هاي محي اضافه شده رو برات تعريف مي‌كردم بلكه يه كم مي‌خنديديم . بعدش تو شروع ميكردي به نصيحت كردن من !! اين روزها تو هم خسته اي . تو كه خسته مي‌شي بيشتر اذيت مي‌شم . اينكه نمي‌گذاري حتي كسي نزديكت هم بشه آدم رو بيشتر حرص مي‌ده . راستش رو ميداني براي تولد داغ م كرديد من هم جو گير ِ بي‌جنبه ! هر كي رو كه ديدم دعوت كردم . كس و ناكس ش مهم نيست . الآن ديگه جعفر آقا سوپري سر كوچه مون هم  از قضيه مهموني خبر داره و مي‌خواد بيايد . حالا اما دارم به گور خودم مي‌خندم . حوصله اش رو ندارم . پايه اي به پيچونيم ِشون ؟

 حرف  هفته پيش پنج شنبه رو  كه يادت هست ؟ گفتم  :  ميشه نري يه كم باهم باشيم ؟  گفتي : محي قول ميدم يك روز باهم باشيم . از صبح بريم بيرون و بگرديم .  خواستم فقط يادآوري كرده باشم .  آره . مي‌دونم خيلي كار جواديه كه اينجا ، اين ها رو نوشتم اما خب به چپ و راست َم . دلم مي‌خواست بنويسم و تو بخوني . كاش اينجا را مي‌خوندي !

...

mohi

------------ یکشنبه -۱۱ شب --  ----------------------------------------------------------------  

بيا به ياد كودكي هايمان نقاشي بكشيم . من از وسايل پدر شايد هم از جامدادي خواهر يا برادر بزرگِ مدادي خودكاري كش بروم و تو هم از كشوي آشپزخانه ميخ يا چاقويي بردار . بعد بيا اتاقم . روي ديوار كنار در . من از همان خانه هاي كج و كوله  با آن لامپ هميشه روشن َ ش را بكشم و تو آن پرنده هايي كه شبيه هفت بودند و مي‌چسبيدند به خورشيد و خورشيد هيچ وقت بالهايشان را نمي سوزاند ! بعد با چاقو بيافتيم به جان ديوار . يادت هست كه چقدر حال مي‌داد اينكه هر چه زور داشتيم را با حرص خالي مي‌كرديم تا ديوار سوراخ شود تا رنگش بريزد بعد هم گچش .  آن وقت  رويش دست مي‌كشيديم و آن انگشت (كه كنار انگشت شستمان هست هماني كه من هيچ وقت اسمش را ياد نگرفتم ) سفيد مي‌شد . بعد انگشت مان را روي صورت هم مي‌كشيديم و به ردش مي‌خنديديم . تو كوچك بمان . من كلي حرف براي گفتن دارم . حرفهاي بزرگي كه بايد كوچك ماند تا فهميد ..

...

mohi

داستان از این قرار بود که ما در ساختمان ملک الممالکی خود نزول  اجلال کرده بودیم که یکهو در باز شد و این میرزای یابو چهار نعل پرید وسط اتاق . ما که زهره مان از این ورود نابهنگام ترکیده بود چنان هشّی گفتیم که تا ده پاره کشور آن طرف تر ، تمامی خر ها دستی کشیدند الا این میرزای خودمان .

این دستش را پر پشت آن دستش می کوفت ، بعد همان را بر پشت قبلی و طول و عرض اتاق ما را گز می کرد . گفتیم میرزا ده بنال ببینیم چه پیشامد کرده . او هم ناگهان جستی زد و پر لباس ما را گرفت که: ای سایرس نجّاد بزرگ ، نجادمان ده که داریم با کله در چاه ویلی که این شیطون که الهی خواب به خواب بره ، برایمان کنده می افتیم .همانجور که به زور لباسمان را از دستش خلاص می کردیم گفتیم : میرزا تو را سر جدت بچسب به درس و مشقت تا این تصدیق اکابریت لااقل ردیف شود . آخر نجادمان ده را از کجایت ابتیا کرده ای ؟ د ِ ول کن دیگر کنه شتری !

میرزا با این تشری که برش وارد نمودیم دو قدم عقب رفت و به یکباره زرزر گریه اش را ول کرد . که اگر شما یدونه از آن تصدیق های دکتری به من هم می دادید تشویق می شدم که سیکلم را بگیرم . دیدیم نه خیر افتادیم در وادی خر بیاور باقالی را ترانزیت کن . گفتیم : میرزا جان،  عزیز دل ، قربون اون دل کفتریت ! حرفت را بگوی . گریه نکن ! بگو جانم . ای زترماق ! حرفت را می زنی یا بدهم همان لیسانس فوقانیه را هم ازت بگیرند !

که به حرف آمد و گفت : چه نشسته اید که جوانهایمان را از راه به در کردند فلان فلان شده ها ! پاک حرف گوش نده ، پر روی ، متوقعاشان کرده اند این دریده ها را ! اصلا انگاری مغزشان را باز کرده اند و یک دور مجدد بسته اند !

کناره انگشت شستش را دو بار به دندان گزید و بر چپ و راستش تف کرد که ماموران موکب های "جست و گیر" دیروز موفق به استماع جملات شنیعی شده اند که در جریان یک رابطه شرم آور بین یک موجود مونث و یک موجود مذکر رد و بدل شده .

ما را می گویید بلافاصله جستی زدیم و درها را بستیم تا نکند به گوش کسی برسد . بعد هم آهسته گفتیم : خوب میرزا جان از اول می گفتی . حالا همه را برایمان تعریف کن ببینیم ، که بوده اند ، چه گفته اند ؟ از همه مهم تر چه کرده اند ! فقط خیلی نامردی اگه یک ذره اش را جا بیندازی ! میرزا هم بلافاصله برگه ای درآورد و شروع کرد :

- به موجب گزارش فلان از فلان موکب جست و گیر در روز فلان از تاریخ فلان

ما که حوصله این اراجیف را نداشتیم حرفش را قطع کردیم با لحن زیر دست شاد کنی گفتیم :  میرزا جان برو سر اصل مطلب. او هم بله چشم چشمی کرد و این طور ادامه داد : در خیابان فلان از فلان محله در ساعت فلان و فلان دقیقه... گفتیم : بابا میرزا اصل مطلب را تعریف کن .او هم مجدد بله چشم چشمی کرد و از نو ادامه داد در هنگامی که فلان مامور سر پست نوبت فلان خود

دیگر طاقت از کف دادیم و گفتیم ای بر پدرت مردک ه فلان ! د آخر اگر فیلم هم بود تا الان 10 بار به آن قسمت غیر پارسنبلیش رسیده بود ! جانت در آید بگو آخرش چه کردند !

او هم از سر تف تفی بر چپ و راست خود کرد و سرش را نزدیک گوشمان آورد و زیر زیرکی گفت : دختر به پسر عنوان نموده که من مال تو را دوست دارم او هم در پیوست گفته که ولی مال تو خوش مزه تر می باشد !

چنان جا خوردیم که نگو ! گفتیم فی الواقع چنین حادث شده ؟ خوب بعدش ، بعدش را بگو !

میرزا دست و پایش را جمع کرد و تته پته کنان گفت : دیگری بعدی ندارد ! مادر هایشان آمدند و آن ها را نخست به خلا و سپس به مکان های نامعلومی بردند !

 ما دیگر کم مانده بود بود کله پا شویم  پرسیدیم : مگر مادرهایشان هم بودند ؟  خلا دیگر برای چه ؟ دیگر این مدلیش را ندیده بودیم !

او هم سری بر سَبیل شرم و تاسف تکان داد که : آن ها هم به سیاق سایر مادران آمده بودند تا فرزندانشان را از مهد کودک ببرند . بعد هم بلافاصله گفت : تازه آخرین جمله ای که مامور ما استماع کرده ، این بوده : از این به بعد نبینم از شکولات های هم بخورید یا از " آب نبات های هم " ،  مامورمان این جا را خیلی مطمئن نیست !

ما که شروع به شمارش کرده و پی در پی نفس عمیق می کشیدیم با تمام  ملایمتی که در توانمان بود پرسیدیم . خوب میرزا جان  ، می خواهی پلوتونیم M11  بدهیم تا با ترکاندن مهدکودک این لکه ننگ را یک جا محو کنی ؟

با قیافه ای ماتم زده گفت متاسفانه نمی شود ! این راه در دفترچه فرهنگ سازی نیست ! شما فقط لایحه N  فوریتی ، لازم الاجرای ِ تصویب شده ای ،  ابلاغ کنید که هرچه سریع تر کلیه جنبندگان و غیر جنبندگان مذکر را به منتها الیه شمالی پارسنبل و مونث جماعت از هر تیره و گونه را به منتها الیه جنوبی بفرستند . مابقی را هم با رعایت شرایط و ضوابط و داشتن گواهی بین الملی نا عذبی  بگذارند وسط ملک الفدا زنده بمانند " .

چه می شود کرد ؟ دکتر روح شناس گفته عجالتا باید با میرزا کنار بیاییم تا درمانش جواب دهد . فعلا هم که ملک الفدا 3 پاره شده : خواهر آباد ، برادر آباد و نا عذب آباد  . بد هم نیست ملت سرشان گرم شده . 

خودمانیم این خلا های غیر پارسنجی هم  چه اکتشافات جالبی هستند . این که بر سرش بنشینی و هم آن کار واجب را بکنی و هم هزار فکر واجب تر کم نعمتی نیست . مشاورات لطیف بانو همچین  بی خود و زاغارت هم نمی باشد . علی الخصوص که دیگر زانویمان نیز درد ننموده و پاهایمان به گز گز نمی افتد .

باید فردا یاد داشت هایمان را تحویل دکتر روح شناس کنیم . گفته اگر خوب باشد می توانیم حب صورتی ها نخوریم . تا چه پیش آید .